Ineens word je overvallen door het volmaakte antwoord op een onbewuste vraag.
Dat was precies het gevoel dat ik had op 5 juni, toen we in een vroege avondschemering langs een Frans meertje vlakbij Luxemburg zaten.

De periode voor vertrek was gevuld geweest met regelklusjes, waarin we onszelf dermate onderdompelden, dat we bijna vergaten dat voorbereiding minstens zozeer een mentale kwestie is als een praktische. Dan kwam tijdens een avondwandeling de crux weer naar boven als we bespraken wat we ook weer wilden doen en waarom:

We vervolgen gewoon onze weg. En daarmee dat wat ons bezielt.


We hebben al heel wat waardevolle ontmoetingen en inzichten gekregen tot hier toe en dat is ons huidige vertrekpunt. Deze reis staat in het teken van 4 'dingen':

4. het verder ontdekken wat 'Thuis' voor ons betekent;
3. het delen van onze ervaringen waarmee we onze creatieve passies vrij spel geven;
2. groeien in onze relaties: met onszelf, met elkaar, in ons ouder-en-kind-schap en met onze omgeving;

en natuurlijk op

1. de reis naar de geboorte van ons tweede wonder.


En nu ik dit opschrijf krijg ik vanzelf een beetje kippenvel, want dit blijkt in andere bewoordingen precies het rijtje van 4 op het kladje waar we afgelopen 31 december om middernacht stoutmoedig op hebben geproost: onze wensen voor dit jaar (met champagne want niet wetende dat op dat moment wens nummer 1 al onderweg was)...
Daar had ik niet eerder aan gedacht.


In de eerste dagen van onze reis krijgt het Thuis-thema al op mooie manier aandacht. Na alle afscheidjes van vrienden en familie rijden we naar een gezin in Limburg waar we een welkome sprankeling meekrijgen van hun 'thuis'. Midden in een prachtige, bosrijke natuur leven zij, moeder, vader en hun blijmoedige zoontje van 5, hun natuur-rijke leven in een idyllisch huisje op een bospark. Ze verwelkomen ons met een tafel vol zelfgeplukt en -gebakken lekkers - iets wat nadrukkelijk in ons thuis-plaatje past - en vertellen over hun bezigheden. Ze hebben hun leven dusdanig ingericht dat ze alle tijd en ruimte kunnen geven aan wat hen bezielt: muziek, natuurlijke geneesmiddelen en hun zoontje dat, samen met enkele andere thuisonderwijsgezinnen in de buurt, op zijn eigen tempo zijn eigen interesses mag ontwikkelen. Wat we zien is vredig, dankbaar en mooi in eenvoud. Als we het over het woord thuis hebben, benoemt vader Wouter treffend een herkenbaar gevoel daarbij:
Het is niet zozeer een vaste plek, maar des te meer een staat van zijn.

De volgende ochtend maken we op de kinderboerderij kennis met enkele andere thuisonderwijsgezinnen tijdens hun wekelijks treffen. Ik herken een vrijheid bij de kinderen die ik vaker zie bij niet-schoolgaande kinderen, ook in onze directe omgeving. Het is aanstekelijk, ongedwongen. Het thema school / niet-school en vooral de vele varianten daartussen is er bij uitstek één die we willen blijven verkennen de komende tijd.


Terug naar het meertje.
De regel-modus (lees: moet-modus) waarin we tot voor kort zaten, zit nog vers in ons systeem. Het onderweg zijn voelt als langzaam afkicken daarvan. En dat is nog een beetje voelbaar her en der. Ik word nog steeds wakker met de gedachte: "Wat moest er vandaag ook weer?" En als we dan op een rijtje zetten wat ons allemaal bezighoudt, lukt het niet zomaar om ernaar te kijken zonder die moet-modus weer te activeren.
Zo zat ik wat te moet-mijmeren langs de waterrand terwijl ons knulletje parende waterspinnen aan het tellen was.

En ineens was het weg. De to-do-bladzij werd omgeslagen en een nieuw blaadje kwam in beeld. En wat ik zag ging van 2-D naar 3-D, alsof ik toen pas echt wakker werd. Onder een rode hemel zat ik temidden van mijn twee zielsgeliefde jongens en een even geliefd zieltje in mijn buik. Midden in de natuur die, in haar oude wijsheid, geen grote vragen stelt maar gewoon leeft en laat leven. We waren spontaan stil gevallen terwijl we naar een kikkerconcert luisterden. Alles wat mijn zintuigen konden opnemen was een volmaakt harmonieus antwoord op de thema's die onze hoofden hadden gevuld. Dit moment, gewoon dit, is genoeg reden om weer onderweg te zijn.

Over thuis gesproken..