Terwijl de jongens de Drenthse hei oplopen, zit ik op een zonnige nazomerdag te kauwen op de eerste weken van onze trip door eigen land. En op een blaadje snijbiet van de kinderboerderij, waarvan ik me afvraag hoe we die gaan bereiden vanavond, die snijbiet.

We zijn er nogal ingevlogen, in onze snuffeltrip, met genoeg ontmoetingen voor een boekwerk. En wie weet gebeurt dat nog wel es. Maar liever vertellen we nu even over "onze trechter" die goed gevuld begint te raken.

 

De eerste avond, als we tussen moestuintjes langs de IJssel een overnachtingsplekje vinden, raken we aan de praat met 2 moestuinierders. Eén van hen, een 50-er, vertelt hoe hij sinds kort voor het eerst voor zijn creatieve passies durfde te kiezen waarmee hij een jarenlange depressie overwon. Zijn eerste kinderboek staat op het punt om gedrukt te worden. Wat een machtig voorbeeld!

Hij geeft ons een bos pastinaak uit zijn tuin en fietst met een enthousiaste zwaai naar huis. We blijven achter in de warmte van zijn eerlijkheid en voelen ons aangemoedigd om alert te blijven kijken naar wat echt bij ons past.

 

Ondertussen zit de andere moestuinman te genieten van de laatste zonnestralen in zijn hartentuin, zoals hij het noemt. Hij deelt zijn visie op wonen. Hij woont bewust klein en goedkoop en heeft een yurt in zijn tuin als verlengstuk van zijn woning.

"Ik werk liever minder hard en met meer plezier, dan dat ik zelden thuis ben vanwege een torenhoge maandlast," zegt hij. Herkenbaar gevoel. Hij straalt alle rust uit en het is niet moeilijk te bedenken dat dat met zijn leefkeuzes te maken heeft.

 

De ontmoetingen lijken misschien klein en onbeduidend. Maar voor ons zijn ze juist heel veelbetekenend. Genoeg om ze dagelijks te verwelkomen.

 

We merken dat het vooral openheid is die ons vaak precies daar brengt waar we willen zijn. Steeds komen mensen op ons pad zoals de moestuinmannen die een gouden tip of een stukje wijsheid uit eigen leven delen. Misschien zijn dit soort gelukstreffers altijd wel voor handen geweest, maar vonden wij het makkelijker om ze te vinden op reis. En nu we in reismodus zijn in eigen land, leren we misschien ook wel anders kijken en luisteren hier.

 

De ongeplande ontmoetingen lijken een beetje de lijm te zijn tussen de geplande bezoekjes waar we tot nu geweest zijn, in m.n. Overijssel en Drenthe:

 

Aardehuizen Olst:

Prachtig pioniersproject; Wijk van 23 earth ships + gezamenlijk middenhuis, door de bewoners gebouwd; www.aardehuis.nl

 

Erfdelen:

Pieter Parmentier, bedenker van het concept Erfdelen dat het mogelijk maakt om een boerderijkavel (dat vaak geen opvolging vindt) op te splitsen om meerdere woningen te realiseren, Sociaal, duurzaam, kleinschalig en goed voor het platteland; www.erfdelen.nl

 

Ecotribe Teuge:

Voormalig militair terrein met bunkers en boerderijen, 16 jaar geleden gekraakt en bewoonbaar gemaakt door een groep vrijdenkers; volledig off grid.

 

Het levende dorp:

Pioniers met een droom: het eerste dorp op aarde creëren waar de huizen gebouwd zijn van levende bomen; volledig off grid; makers van The living village festival; www.hetlevendedorp.nl

 

De Tuinen van Toermalijn:

Kleine woongemeenschap in een prachtige Drenthse boerderij met eindeloze tuinen; verbouwd tot 8 wooneenheden waarin 10 volwassenen en 7 kinderen leven.

 

De Hobbitstee:

Eén van oudste leefgemeenschappen in NL (sinds 1969); met 11 volwassenen en 7 kinderen, een eigen bakkerij, oesterzwammenkwekerij, yoga, leembouw en biologisch producten; www.dehobbitstee.org

 

Wat we vooral leren op de projecten die we bezoeken, is dat het de mensen zijn die een plek maken. Een idee kan nog zo minutieus uitgedokterd of organisch ontstaan zijn; het is een diepgeworteld verlangen, een visie en de toewijding van de bewoners die sfeer- en toekomstbepalend zijn voor een woonplek.

 

Logerend tussen boomhuizen, krakers en anti-krakers, leefgemeenschappen en earth ships en bij onze lieve vrienden, komen we steeds dichter bij onze eigen wensen. En daarin durven we ook steeds meer te geloven in de maakbaarheid ervan.

 

Inmiddels is het avond, de snijbiet is een stampot geworden en de hei nodigt uit voor een avondwandeling. Tijn zwiert tussen ons in en op zijn verzoek rennen we van paddestoel naar paddestoel. We lijken door niemandsland te lopen. Ineens merk ik een intens gevoel van dankbaarheid. Ik absorbeer het moment en probeer alle gedachten even los te laten.

 

Even later begrijp ik het. We zijn er weer, samen onderweg.

 

Dat gevoel was afgelopen zomer, toen we in de wachtstand stonden tijdens de reparatie van onze bus, een eind weggegleden. In de onrust die dat losmaakte, maakten we het onszelf en elkaar af en toe aardig moeilijk. En blijkbaar was dat allemaal nodig om weer even wakker geschud te worden, onze behoeften weer op een rij te krijgen en opnieuw de koers te bepalen. Om vervolgens stap voor stap onze weg te vervolgen.

 

Bas heeft de fijne gewoonte om de spreuken van onze theezakjes te bewaren. Vandaag werd er eentje afgeknipt die de kern mooi samenvat:

"Paden ontstaan door te lopen."

 

Schemertijd. Onderweg terug hangt Tijn in Bas z'n armen. Alle paddestoelen zijn geteld en de dag is voldaan. De schemering komt met een dik, grijs deken van wolken.

"We gaan naar huis toe," zegt Tijn. "Busje is ons huis."

En gelijk heeft ie.

 

Liefs vanuit ons huisje op de hei