Tijd voor reflectie op onze achterbank.

 

Links van mij ligt een klein jongetje te slapen. Nadat ik 34 slaapliedjes gezongen heb en geapplaudisseerd heb voor een vergelijkbaar aantal halve koprollen. Terwijl hij sliep bleef ik een poosje naar hem kijken, ook al waren mijn benen inmiddels gevoelloos. Het laatste beetje baby is nog net zichtbaar in zijn bolle wangen en handjes. Hij is een kleine jongen nu, 47 duploblokjes groot.

 

Eerder vanavond gingen we achter de geluiden van kikkers en krekels aan en volgden we konijnenkeutels tot we hun holen vonden. Als ik naar de verwondering op zijn gezichtje kijk bij elke nieuwe ontdekking, begin ik steeds beter de betekenis van het woord 'worldlearning' te begrijpen. Hoe volmaakt onwetend is hij van mijn bevoorrechte gevoelens. Die waarschijnlijk al snel zullen vervagen zodra hij wakker wordt in zijn kofferbak-kamertje en voorstelt om de rest van de nacht tussen ons in te slapen. Dan wordt de helft van het bed van hem, de overige 65 cm voor zijn ingeklemde ouders.

 

Rechts van mij zet Bas een ketel op het fornuis om zich te wassen. Hij heeft z'n baard ingekort, hoewel ik het leuk vond om mijn eigen kerstman te hebben. Het paste wel bij onze nieuwe wildpluk-gewoonte: bloemen, wilde rucola, olijven, amandelnoten, sinaasappels. Geluk! Avocado's zijn nog makkelijker: Tijn hoeft niet lang te kijken bij een boer die aan het oogsten is, voor hij met genereus gevulde handjes terug.

 

We hebben behoorlijk wat kilometers afgelegd deze weken, vooral door Spanje. Terwijl we van eco-projecten en communities naar vrienden rijden, worden we regelmatig onderdompeld in een mengeling van hobbitlandschap, lavendelvelden, bergen en middeleeuwse dorpen. Zowel de indrukwekkend diverse landschappen als de inspiratie van alle ontmoetingen hebben onze mind gevuld.

 

Tijd doorbrengen met anderen betekent veel voor ons. Veel mensen die we ontmoeten leven vanuit het hart; ze staan voor een droom en voor een vredevolle wereld. Als we één iets moesten noemen dat onze reis compleet maakt, dan zijn dat zonder twijfel de mensen die hun harten met ons delen. We beginnen te beseffen dat we verlangen naar een een woonplek waar we waardevolle, echte contacten hebben met onze buren. Waar we veel buiten kunnen leven, leren van de natuur, ons eigen voedsel verbouwen en vrij zijn om onze passies te volgen, dag na dag. En waar we thuis komen na een reis. Zou deze roadtrip naar Utopia leiden, ook als we te bang zijn om erin te geloven (of misschien te bang om aan te komen)?

 

Deze reis is ons grote boek van levenslessen geworden. Alle obstakels, drempels en hindernissen, alle soorten weersomstandigheden, overstromingen waar we doorheen moeten, modder waar we in vast blijven zitten, elke meter van uitdaging en schoonheid vult onze verzameling ervaringen zoals niks anders dat kan doen.

 

Dat geldt trouwens niet alleen voor de externe omstandigheden. Blijkbaar is ons busje ook heel aardig in staat om de uitdagende kant van onze relatie uit te beelden: We hebben roest, piepende deuren, luie remmen, verhitte motor, beroerde ruitenwissers en een koppig stuur. Net zozeer als we ons geweldig en onoverwinnelijk kunnen voelen op de ene dag, voelen we ons klein en kwetsbaar de andere dag. Er zijn momenten dat één van ons naar links wil en de ander naar rechts. Momenten waarop we ons afvragen wat we in hemelsnaam aan het doen zijn.

En dus leren we te vergeven, onszelf en elkaar. Te spreken vanuit het hart en te luisteren. En steeds opnieuw te koesteren en al het goede te vieren dat we gemeen hebben met de bus: het licht, de kleuren die mensen doen zwaaien, de wonderbaarlijke betrouwbaarheid, de reislust en vrolijke Herbie claxon.

 

Waar deze weg ook heen leidt, het is nu al een blijvende reis.

 

Ondertussen zijn we weer in Zuid-Frankrijk aangekomen waar we nog even wat inspiratie opsnuiven voor onze woondromen voor we verder noordwaarts trekken om onze jongste neefje te verwelkomen volgende maand! En daarna? Zoals altijd, onze weg is open.

 

Gelukkige lente!