Soms gebeurt het gewoon (of: waarom we op reis zijn)

Soms gebeurt het gewoon (of: waarom we op reis zijn)

Ineens word je overvallen door het volmaakte antwoord op een onbewuste vraag.
Dat was precies het gevoel dat ik had op 5 juni, toen we in een vroege avondschemering langs een Frans meertje vlakbij Luxemburg zaten.

De periode voor vertrek was gevuld geweest met regelklusjes, waarin we onszelf dermate onderdompelden, dat we bijna vergaten dat voorbereiding minstens zozeer een mentale kwestie is als een praktische. Dan kwam tijdens een avondwandeling de crux weer naar boven als we bespraken wat we ook weer wilden doen en waarom:

We vervolgen gewoon onze weg. En daarmee dat wat ons bezielt.


We hebben al heel wat waardevolle ontmoetingen en inzichten gekregen tot hier toe en dat is ons huidige vertrekpunt. Deze reis staat in het teken van 4 'dingen':

4. het verder ontdekken wat 'Thuis' voor ons betekent;
3. het delen van onze ervaringen waarmee we onze creatieve passies vrij spel geven;
2. groeien in onze relaties: met onszelf, met elkaar, in ons ouder-en-kind-schap en met onze omgeving;

en natuurlijk op

1. de reis naar de geboorte van ons tweede wonder.


En nu ik dit opschrijf krijg ik vanzelf een beetje kippenvel, want dit blijkt in andere bewoordingen precies het rijtje van 4 op het kladje waar we afgelopen 31 december om middernacht stoutmoedig op hebben geproost: onze wensen voor dit jaar (met champagne want niet wetende dat op dat moment wens nummer 1 al onderweg was)...
Daar had ik niet eerder aan gedacht.


In de eerste dagen van onze reis krijgt het Thuis-thema al op mooie manier aandacht. Na alle afscheidjes van vrienden en familie rijden we naar een gezin in Limburg waar we een welkome sprankeling meekrijgen van hun 'thuis'. Midden in een prachtige, bosrijke natuur leven zij, moeder, vader en hun blijmoedige zoontje van 5, hun natuur-rijke leven in een idyllisch huisje op een bospark. Ze verwelkomen ons met een tafel vol zelfgeplukt en -gebakken lekkers - iets wat nadrukkelijk in ons thuis-plaatje past - en vertellen over hun bezigheden. Ze hebben hun leven dusdanig ingericht dat ze alle tijd en ruimte kunnen geven aan wat hen bezielt: muziek, natuurlijke geneesmiddelen en hun zoontje dat, samen met enkele andere thuisonderwijsgezinnen in de buurt, op zijn eigen tempo zijn eigen interesses mag ontwikkelen. Wat we zien is vredig, dankbaar en mooi in eenvoud. Als we het over het woord thuis hebben, benoemt vader Wouter treffend een herkenbaar gevoel daarbij:
Het is niet zozeer een vaste plek, maar des te meer een staat van zijn.

De volgende ochtend maken we op de kinderboerderij kennis met enkele andere thuisonderwijsgezinnen tijdens hun wekelijks treffen. Ik herken een vrijheid bij de kinderen die ik vaker zie bij niet-schoolgaande kinderen, ook in onze directe omgeving. Het is aanstekelijk, ongedwongen. Het thema school / niet-school en vooral de vele varianten daartussen is er bij uitstek één die we willen blijven verkennen de komende tijd.


Terug naar het meertje.
De regel-modus (lees: moet-modus) waarin we tot voor kort zaten, zit nog vers in ons systeem. Het onderweg zijn voelt als langzaam afkicken daarvan. En dat is nog een beetje voelbaar her en der. Ik word nog steeds wakker met de gedachte: "Wat moest er vandaag ook weer?" En als we dan op een rijtje zetten wat ons allemaal bezighoudt, lukt het niet zomaar om ernaar te kijken zonder die moet-modus weer te activeren.
Zo zat ik wat te moet-mijmeren langs de waterrand terwijl ons knulletje parende waterspinnen aan het tellen was.

En ineens was het weg. De to-do-bladzij werd omgeslagen en een nieuw blaadje kwam in beeld. En wat ik zag ging van 2-D naar 3-D, alsof ik toen pas echt wakker werd. Onder een rode hemel zat ik temidden van mijn twee zielsgeliefde jongens en een even geliefd zieltje in mijn buik. Midden in de natuur die, in haar oude wijsheid, geen grote vragen stelt maar gewoon leeft en laat leven. We waren spontaan stil gevallen terwijl we naar een kikkerconcert luisterden. Alles wat mijn zintuigen konden opnemen was een volmaakt harmonieus antwoord op de thema's die onze hoofden hadden gevuld. Dit moment, gewoon dit, is genoeg reden om weer onderweg te zijn.

Over thuis gesproken..

Paden ontstaan door te lopen

Paden ontstaan door te lopen

Terwijl de jongens de Drenthse hei oplopen, zit ik op een zonnige nazomerdag te kauwen op de eerste weken van onze trip door eigen land. En op een blaadje snijbiet van de kinderboerderij, waarvan ik me afvraag hoe we die gaan bereiden vanavond, die snijbiet.

We zijn er nogal ingevlogen, in onze snuffeltrip, met genoeg ontmoetingen voor een boekwerk. En wie weet gebeurt dat nog wel es. Maar liever vertellen we nu even over "onze trechter" die goed gevuld begint te raken.

 

De eerste avond, als we tussen moestuintjes langs de IJssel een overnachtingsplekje vinden, raken we aan de praat met 2 moestuinierders. Eén van hen, een 50-er, vertelt hoe hij sinds kort voor het eerst voor zijn creatieve passies durfde te kiezen waarmee hij een jarenlange depressie overwon. Zijn eerste kinderboek staat op het punt om gedrukt te worden. Wat een machtig voorbeeld!

Hij geeft ons een bos pastinaak uit zijn tuin en fietst met een enthousiaste zwaai naar huis. We blijven achter in de warmte van zijn eerlijkheid en voelen ons aangemoedigd om alert te blijven kijken naar wat echt bij ons past.

 

Ondertussen zit de andere moestuinman te genieten van de laatste zonnestralen in zijn hartentuin, zoals hij het noemt. Hij deelt zijn visie op wonen. Hij woont bewust klein en goedkoop en heeft een yurt in zijn tuin als verlengstuk van zijn woning.

"Ik werk liever minder hard en met meer plezier, dan dat ik zelden thuis ben vanwege een torenhoge maandlast," zegt hij. Herkenbaar gevoel. Hij straalt alle rust uit en het is niet moeilijk te bedenken dat dat met zijn leefkeuzes te maken heeft.

 

De ontmoetingen lijken misschien klein en onbeduidend. Maar voor ons zijn ze juist heel veelbetekenend. Genoeg om ze dagelijks te verwelkomen.

 

We merken dat het vooral openheid is die ons vaak precies daar brengt waar we willen zijn. Steeds komen mensen op ons pad zoals de moestuinmannen die een gouden tip of een stukje wijsheid uit eigen leven delen. Misschien zijn dit soort gelukstreffers altijd wel voor handen geweest, maar vonden wij het makkelijker om ze te vinden op reis. En nu we in reismodus zijn in eigen land, leren we misschien ook wel anders kijken en luisteren hier.

 

De ongeplande ontmoetingen lijken een beetje de lijm te zijn tussen de geplande bezoekjes waar we tot nu geweest zijn, in m.n. Overijssel en Drenthe:

 

Aardehuizen Olst:

Prachtig pioniersproject; Wijk van 23 earth ships + gezamenlijk middenhuis, door de bewoners gebouwd; www.aardehuis.nl

 

Erfdelen:

Pieter Parmentier, bedenker van het concept Erfdelen dat het mogelijk maakt om een boerderijkavel (dat vaak geen opvolging vindt) op te splitsen om meerdere woningen te realiseren, Sociaal, duurzaam, kleinschalig en goed voor het platteland; www.erfdelen.nl

 

Ecotribe Teuge:

Voormalig militair terrein met bunkers en boerderijen, 16 jaar geleden gekraakt en bewoonbaar gemaakt door een groep vrijdenkers; volledig off grid.

 

Het levende dorp:

Pioniers met een droom: het eerste dorp op aarde creëren waar de huizen gebouwd zijn van levende bomen; volledig off grid; makers van The living village festival; www.hetlevendedorp.nl

 

De Tuinen van Toermalijn:

Kleine woongemeenschap in een prachtige Drenthse boerderij met eindeloze tuinen; verbouwd tot 8 wooneenheden waarin 10 volwassenen en 7 kinderen leven.

 

De Hobbitstee:

Eén van oudste leefgemeenschappen in NL (sinds 1969); met 11 volwassenen en 7 kinderen, een eigen bakkerij, oesterzwammenkwekerij, yoga, leembouw en biologisch producten; www.dehobbitstee.org

 

Wat we vooral leren op de projecten die we bezoeken, is dat het de mensen zijn die een plek maken. Een idee kan nog zo minutieus uitgedokterd of organisch ontstaan zijn; het is een diepgeworteld verlangen, een visie en de toewijding van de bewoners die sfeer- en toekomstbepalend zijn voor een woonplek.

 

Logerend tussen boomhuizen, krakers en anti-krakers, leefgemeenschappen en earth ships en bij onze lieve vrienden, komen we steeds dichter bij onze eigen wensen. En daarin durven we ook steeds meer te geloven in de maakbaarheid ervan.

 

Inmiddels is het avond, de snijbiet is een stampot geworden en de hei nodigt uit voor een avondwandeling. Tijn zwiert tussen ons in en op zijn verzoek rennen we van paddestoel naar paddestoel. We lijken door niemandsland te lopen. Ineens merk ik een intens gevoel van dankbaarheid. Ik absorbeer het moment en probeer alle gedachten even los te laten.

 

Even later begrijp ik het. We zijn er weer, samen onderweg.

 

Dat gevoel was afgelopen zomer, toen we in de wachtstand stonden tijdens de reparatie van onze bus, een eind weggegleden. In de onrust die dat losmaakte, maakten we het onszelf en elkaar af en toe aardig moeilijk. En blijkbaar was dat allemaal nodig om weer even wakker geschud te worden, onze behoeften weer op een rij te krijgen en opnieuw de koers te bepalen. Om vervolgens stap voor stap onze weg te vervolgen.

 

Bas heeft de fijne gewoonte om de spreuken van onze theezakjes te bewaren. Vandaag werd er eentje afgeknipt die de kern mooi samenvat:

"Paden ontstaan door te lopen."

 

Schemertijd. Onderweg terug hangt Tijn in Bas z'n armen. Alle paddestoelen zijn geteld en de dag is voldaan. De schemering komt met een dik, grijs deken van wolken.

"We gaan naar huis toe," zegt Tijn. "Busje is ons huis."

En gelijk heeft ie.

 

Liefs vanuit ons huisje op de hei

On the road again!

On the road again!

Vandaag 1 jaar geleden liepen we voor het laatst door ons huis. Tijn was de enige die lachte; wij liepen met stille tranen van melancholie door de kamers en langs de bomen van ons eerste eigen huis. We bedankten elke plek voor de jaren en fasen die hier beleefd waren. In elke hoek kwam wel een 'Weet je nog toen'-momentje naar boven.

 

We hadden uitgezien naar de verkoop en de vrijheid die dat zou geven, maar toen het moment daar was, voelden we heel sterk hoe een nieuwe fase induiken altijd gepaard gaat met afscheid van de vorige. En daarom voelden die tranen wel goed.

Vandaag trekken we opnieuw voor onbepaalde tijd een deur achter ons dicht. Deze keer van een fijn oppashuis en 3 lieve katjes. De laatste van deze zomer. Want:

 

Ja! Eindelijk is de geplande roadtrip daar: een inspiratietocht langs alternatieve woonvormen in Nederland. Hier hadden we eigenlijk de zomer voor uitgetrokken, maar daar dacht ons busje anders over. In juni begaf de motor het en het heeft een groot deel van de zomer geduurd voor ze weer de oude was.

 

De roadtrip werd een huis-dier-oppas-trip waarin we letterlijk even tot stilstand zijn gekomen. Over de enervering en de lessen die we daaruit cadeau kregen delen we graag meer, een volgende keer.

 

Nu zijn we vooral gefocused op wat we de komende tijd van plan zijn:

We willen mensen (be)zoeken die wonen op een manier die ons op de één of andere manier raakt, die ons inspireert voor onze eigen woonwensen. En wat ons raakt hebben we samengevat in een verzameling kernwoorden die een plek krijgen in onze bus:

 

Natuur

Duurzaamheid

Echtheid

Speelvriendjes

Natuurlijk ouderschap

Verbinding

Vrijheid

Bewust-zijn

Passie

 

We hopen jullie (en onszelf) aan de hand van plekken die we bezoeken een beetje mee te kunnen nemen en een beeld te kunnen geven van wat we met deze kernwoorden bedoelen.

 

Maar bovenal willen we ook weer samen onderweg zijn; voelen hoe het ook weer is om wakker te worden tussen kikkers en koeien, om stukjes land voorbij te zien glijden en elk moment te kunnen stoppen en tegen de voorruit te zingen over beren die broodjes kunnen smeren. En om een open road te hebben, waarin ons kompas samengevat in 9 woorden aan de muur hangt.

 

De weersvoorspellingen zijn gezellig: Zomerse dagen en winterse nachten. We hebben er zin in!

 

Maar eerst droppen Tijn nog even een nachtje bij zijn oma. Kunnen we nog één keer proeven hoe het ook weer is om elkaar eventjes niet te hoeven delen...

Hallo Nederland

Hallo Nederland

"Ben je wakker?"

Ik hou van het geluid van ochtendgefluister, vooral vlakbij.

"Ja," fluister ik terug, "ik ben aan het schrijven."

"In het donker?"

"In mijn hoofd."

"Je mag deze erbij schrijven als je wil."

Ik krijg een kus.

"Genoteerd."

 

Onder ons horen we een klein knaapje de dieren in zijn bed begroeten. Gans, aap en olifant luisteren beleefd naar zijn ochtendverhalen. Achter de gordijnen wordt de rest van ons thuisland wakker.

 

We zijn dus weer terug in Nederland en ontwaken in het mooie bijhuisje van onze vrienden. Ruim een maand geleden zijn we teruggekomen en die tijd hadden we nodig om 'te landen' (hoewel ik me afvraag of al geland zijn). We genieten van het fijne weerzien met familie en vrienden tussen België en Nederland. Het zijn kleurrijke weken: geweldig, chaotisch, waardevol, verrassend en vertrouwd.

 

Het voelt fantastisch om onze geliefden weer te zien en vooral hun nieuwe baby's te ontmoeten. En tegelijkertijd merken we hoe we langzaam uit een leven groeien dat ooit zo vertrouwd was voor ons. Waar onder andere hypotheek en wekker nogal bepalende elementen uit ons dagelijks leven waren. Dat is behoorlijk ver weg nu.

 

 

Toen we beiden onze persoonlijke verlangens opschreven een tijdje terug, hebben we de inhoud getrechterd tot er twee basiswoorden overbleven:

 

Vrijheid en Verbinding

 

Vrijheid om onze tijd te geven aan wie en wat we belangrijk vinden, om te reizen, te geven, te creëren en te delen en om ons kind te laten opgroeien in harmonie met zijn natuur.

In verbinding met onszelf, onze geliefden, onze omgeving, met soortgenoten en met de natuur.

 

Deze afgelopen maanden waren gevuld met ontmoetingen die onze reis enorm hebben verrijkt. We hebben hartverwarmende voorbeelden gezien van mensen die hun passies volgen, soms dapper ver weg van al het bekende, maar zo dicht bij zichzelf. Dat sterkt ons enorm om ook onze eigen weg te blijven volgen. Dat en de geweldige aanmoediging en liefde die we hier terug in ons 'thuisland' ontvangen.

 

Ondertussen groeien ook de dromen van verschillende vrienden hier in Nederland met wie we veel gemeen hebben op dit vlak. Dat inspireert ons om onze ontdekkingstocht voort te zetten in Nederland voor we weer verder trekken.

 

Dat is zo'n beetje ons huidige plan: mensen, plekken en projecten bezoeken die zich binnen Nederland met natuurlijk wonen en leven bezig houden en ondertussen de mooie plekjes in eigen land opsnuiven.

 

Omdat foto's meer zeggen dan woorden: laat de plaatjes het verder maar vertellen!

 

Warme zonnegroet uit een vroeg zomerend Nederland

Driving over lemons

Driving over lemons

Tijd voor reflectie op onze achterbank.

 

Links van mij ligt een klein jongetje te slapen. Nadat ik 34 slaapliedjes gezongen heb en geapplaudisseerd heb voor een vergelijkbaar aantal halve koprollen. Terwijl hij sliep bleef ik een poosje naar hem kijken, ook al waren mijn benen inmiddels gevoelloos. Het laatste beetje baby is nog net zichtbaar in zijn bolle wangen en handjes. Hij is een kleine jongen nu, 47 duploblokjes groot.

 

Eerder vanavond gingen we achter de geluiden van kikkers en krekels aan en volgden we konijnenkeutels tot we hun holen vonden. Als ik naar de verwondering op zijn gezichtje kijk bij elke nieuwe ontdekking, begin ik steeds beter de betekenis van het woord 'worldlearning' te begrijpen. Hoe volmaakt onwetend is hij van mijn bevoorrechte gevoelens. Die waarschijnlijk al snel zullen vervagen zodra hij wakker wordt in zijn kofferbak-kamertje en voorstelt om de rest van de nacht tussen ons in te slapen. Dan wordt de helft van het bed van hem, de overige 65 cm voor zijn ingeklemde ouders.

 

Rechts van mij zet Bas een ketel op het fornuis om zich te wassen. Hij heeft z'n baard ingekort, hoewel ik het leuk vond om mijn eigen kerstman te hebben. Het paste wel bij onze nieuwe wildpluk-gewoonte: bloemen, wilde rucola, olijven, amandelnoten, sinaasappels. Geluk! Avocado's zijn nog makkelijker: Tijn hoeft niet lang te kijken bij een boer die aan het oogsten is, voor hij met genereus gevulde handjes terug.

 

We hebben behoorlijk wat kilometers afgelegd deze weken, vooral door Spanje. Terwijl we van eco-projecten en communities naar vrienden rijden, worden we regelmatig onderdompeld in een mengeling van hobbitlandschap, lavendelvelden, bergen en middeleeuwse dorpen. Zowel de indrukwekkend diverse landschappen als de inspiratie van alle ontmoetingen hebben onze mind gevuld.

 

Tijd doorbrengen met anderen betekent veel voor ons. Veel mensen die we ontmoeten leven vanuit het hart; ze staan voor een droom en voor een vredevolle wereld. Als we één iets moesten noemen dat onze reis compleet maakt, dan zijn dat zonder twijfel de mensen die hun harten met ons delen. We beginnen te beseffen dat we verlangen naar een een woonplek waar we waardevolle, echte contacten hebben met onze buren. Waar we veel buiten kunnen leven, leren van de natuur, ons eigen voedsel verbouwen en vrij zijn om onze passies te volgen, dag na dag. En waar we thuis komen na een reis. Zou deze roadtrip naar Utopia leiden, ook als we te bang zijn om erin te geloven (of misschien te bang om aan te komen)?

 

Deze reis is ons grote boek van levenslessen geworden. Alle obstakels, drempels en hindernissen, alle soorten weersomstandigheden, overstromingen waar we doorheen moeten, modder waar we in vast blijven zitten, elke meter van uitdaging en schoonheid vult onze verzameling ervaringen zoals niks anders dat kan doen.

 

Dat geldt trouwens niet alleen voor de externe omstandigheden. Blijkbaar is ons busje ook heel aardig in staat om de uitdagende kant van onze relatie uit te beelden: We hebben roest, piepende deuren, luie remmen, verhitte motor, beroerde ruitenwissers en een koppig stuur. Net zozeer als we ons geweldig en onoverwinnelijk kunnen voelen op de ene dag, voelen we ons klein en kwetsbaar de andere dag. Er zijn momenten dat één van ons naar links wil en de ander naar rechts. Momenten waarop we ons afvragen wat we in hemelsnaam aan het doen zijn.

En dus leren we te vergeven, onszelf en elkaar. Te spreken vanuit het hart en te luisteren. En steeds opnieuw te koesteren en al het goede te vieren dat we gemeen hebben met de bus: het licht, de kleuren die mensen doen zwaaien, de wonderbaarlijke betrouwbaarheid, de reislust en vrolijke Herbie claxon.

 

Waar deze weg ook heen leidt, het is nu al een blijvende reis.

 

Ondertussen zijn we weer in Zuid-Frankrijk aangekomen waar we nog even wat inspiratie opsnuiven voor onze woondromen voor we verder noordwaarts trekken om onze jongste neefje te verwelkomen volgende maand! En daarna? Zoals altijd, onze weg is open.

 

Gelukkige lente!

Sunseed & amandelbloesem

Sunseed & amandelbloesem

Eén van de belangrijkste doelen tijdens onze roadtrip is te ontdekken hoe we op en dag willen wonen en leven. Blijven we de komende jaren reizen of creëren we ergens opnieuw een thuisbasis? En als we voor één plek kiezen, wordt het dan Nederland of zoeken we de zon op? Wat is het beste voor ons kind en waar ligt ons hart? Waar deze ontdekkingstocht ons ook heen leidt, we willen in elk geval bewuste, duurzame keuzes maken. Een leven in harmonie met onszelf betekent een leven in harmonie met de natuur.

 

Om inspiratie op te doen en hier meer over te leren bezoeken we mensen die op een alternatieve manier leven, duurzame projecten en communities die zich bezig houden met de dingen die ons intrigeren: eco-bouw, permaculture, natuurlijk ouderschap, natuurlijke energiebronnen.

 

Het eerste project dat we dit jaar bezoeken is Sunseed. Rijdend door het desolate semi-woestijngebied van Zuidoost-Andalusië, een uniek landschap in Europa, vallen we in zwijm voor het ruwe gebergte om ons heen. Dat gevoel wordt al snel aangedikt als we enthousiast rondgeleid worden over het terrein van Sunseed. Het gehuchtje waar het gevestigd is, was ooit volledig verlaten. Tot in de '80 een groep duurzame pioniers hier kwam en de paar huizen die er waren restaureerde.

 

Sunseed is een volledig off-grid project; er zijn geen gasleidingen, energie komt van zonnepanelen en het water uit een bron. Het doel van deze woon- en leergemeenschap is om kennis over duurzaam leven te creëren en te delen vanuit de praktijk. Tussen de amandelbloesems en sinaasappelbomen krijgen we uitleg over de voedseltuinen, de compost toiletten en het natuurlijke waterzuiveringssysteem. De acitiviteiten die we zien gebeuren op een heel relaxed tempo. Men heeft duidelijk passie voor het werk dat bij deze levensstijl hoort en aangezien we er niet geheel onbekend mee zijn, kunnen we die passie aardig invoelen. 

 

Terwijl Tijn het weilanden induikt achter een poes aan, leren wij hoe een solarcookergemaakt wordt van 'afvalmateriaal'. Een parabola van metalen spiegels leidt de hitte van de zon naar het midden waar het heet genoeg wordt om een waardig maaltje op te koken.

 

Iets verderop klinkt een prachtige fluit; die wordt gemaakt van de pitaplant die hier weelderig groeit. Deze plek is erin geslaagd om terug te gaan naar de basis en een ware oase te creëren. We voelen een groeiend enthousiasme binnenin; wie weet waar wij deze tools op een dag gaan toepassen.

 

De terrasheuvels waar Sunseed op gelegen is, staan vol met wilde bloemen en eetbare cadeautjes van de natuur. Dat is het resultaat van de grond ongecultiveerd laten. Er valt zoveel van de natuur te leren als we haar respecteren. En dat is de basis van deze community. Er is veel te ontdekken op dit kleine stukje paradijs; de zweethut, de leemhut, de kleine paadjes langs de rivier,... Tegen de tijd dat we afscheid nemen voelen we ons verrijkt met een boost van inspiratie en toffe contacten. En dat is precies wat we zoeken tijdens deze trip. Het antwoord op de vraag waar we blij van worden. In elk geval van dit soort plekken.

 

PS: Als je meer wilt weten over dit project: www.sunseed.co.uk.

To blog or not to blog?

To blog or not to blog?

Blijkbaar hebben we lang genoeg gedubd over wel of geen website en meer of minder social media. We zijn beiden erg goed in staat om dagenlang zonder wifi door te brengen en laden ook lekker op aan de rust die dat geeft. Wat meteen de vraag opriep: Lijdt ons echte leven niet een beetje onder het online-leven?

 

Toch bleef er een verlangen (en verzoeken) komen om te delen wat we aan het doen zijn. En niet helemaal zonder reden, geloven we.

 

Tijdens onze reizen en de vele ontmoetingen zijn we gaan ontdekken dat dat waar we naar streven niet uniek is. Het is gedreven door een heel basaal instinct: de wens om te leven op een manier die correspondeert met wie we zijn. Die wens is voor velen een bekend gevoel. Wat minder bekend is, is het gevoel dat dat ook daadwerkelijk mag en kan. Hoe anders is wordt ons vaak voorgedaan. Hoe ver bij onze natuurlijke staat van zijn vandaan zijn we geprogrammeerd. Het begint op school waar we leren om ons te focussen op onze zwakke punten in plaats van op onze sterkste.

 

Dit is waarom we graag onze ervaringen delen, inclusief de avonturen, de zekerheden en onzekerheden, de vragen en de fun.

 

In de maak en te verwachten:

 

- Hoe overleven we samen op een postzegel?

- Hoe luisteren we naar Tijns verlangens en naar die van ons elk?

- Hoe houden we reizen betaalbaar?

- Hoe vinden en leven we onze passies?

- Reisverhalen

 

Hasta la próxima!